Wij van de ZZP zijn me toch een individualistisch ongeregeld zooitje eigenheimers bij elkaar, eigenlijk. Allemaal, stuk voor stuk, eigenwijs genoeg om het allemaal zelf te willen rooien. Eigenlijk begrijpt bijna niemand waarom we dat doen.

Ze verklaren ons allemaal voor gek. 

Geen vangnet, voortdurend dansend op de rand van het ravijn, jongleren met projecten, pensioen moeten we zelf doen en ziek zijn, geen denken aan. En dan hebben we nog het constante hosselen en hengelen naar nieuwe business. 

Je moet het maar kunnen. Nou, Wij van de ZZP kunnen dat. We willen niets liever. Hoe uitdagend dat leven van ons ook is, het is wel mooi dat van ons. Het is waar we welbewust voor gekozen hebben. Het hoeft niet, maar we doen ’t.

Het is Wij van de ZZP tegen de rest van de wereld

Het is wat we willen zijn, wie we willen zijn, hoe we willen werken en hoe we willen leven. We gaan over ons eigen leven en dat weegt voor ons zwaarder dan een maandelijkse loonstrook en een Kerstpakket met stol.

Dat maakt ons zo onnoemelijk trots van binnen. Zeker als we al een tijd zo bezig zijn.

Want even een feitje: van startende ZZP’ers blijkt na 4 jaar nog maar 30-40% actief te zijn. Dat laat wel zien welke bergen we te beklimmen hebben om het te maken als vrije ondernemers. Die vrijheid komt ons niet aanwaaien.

Nee, hier moet je niet aan beginnen als je een gemiddelde risicomijder bent. Dan kun je beter account-manager Hard Karton voor de verpakkingsindustrie rayon Zuid Drente blijven. Of beleidsmedewerker peuterspeelzalen in Gulpen. 

Ook nuttig en nodig. Iemand moet het doen. Maar wij niet. Tenzij het als ZZP’er kan natuurlijk.