Als Wij van de ZZP ergens om bekend staan, is het onze gretigheid om vol aan de bak te gaan voor wie ons inhuurt. Honger naar de bal, hoor je dat wel noemen door de voetbaltrainer. We staan altijd in de startblokken, de zin om in actie te schieten spat er altijd vanaf. Dat maakt ons ook zo geliefd.

Er zijn wel cynici die zeggen: “Ja, hẻhẻ, ze moeten ook wel, die ZZP’ers, anders hebben ze niks te vreten”. Daar valt op zichzelf weinig tegen in te brengen, want geen werk, geen inkomen en zonder geld wordt het leven inderdaad wat ingewikkeld.

Maar toch slaat die stelling de plank mis. De angst voor de bedelstaf is niet wat ons drijft. De ongebreidelde zin om te doen waar we goed in zijn voor opdrachtgevers die daar behoefte dan wel nood aan hebben, dat is wat ons hart laat bonken en ons bloed laat borrelen.

Daarom zijn Wij van de ZZP altijd scherp op potentiële nieuwe klussen. We doen sowieso ons best om gemakkelijk gevonden te worden. We investeren in knappe websites. We lullen ons suf op LinkedIn om daar de vinger boven anderen uit te steken. We drinken hectoliters koffie met mogelijke nieuwe contacten en opdrachtgevers.

We lopen netwerkborrels af en of we van de golf, het voetbal of het hukkie zijn, op de club staan de oortjes altijd open voor een gesprek met die lokale ondernemer of die aardige vrouw die toevallig ‘hoog’ is bij een bedrijf waar we best wel eens iets voor zouden kunnen betekenen.

Werk vinden is gewoon hard werken

En verder doen we er gerust nog een paar stappen bovenop als we merken dat het werk schaarser wordt. We flyeren desnoods de hele stad plat. We tikken de vingers gerust stuk aan mails naar het complete contactenboeken trekken onvermoeibaar in het hele netwerk aan de digitale bel.

Werk is echt overal, de kunst is alleen er zo achteraan te gaan dat mensen het ons gunnen om wie we zijn en wat we kunnen. Dus we gaan er niet om bedelen. Wat is het verschil tussen cold calling, nabellen, kennismaken, netwerken en bedelen? Dat is de manier waarop we dat doen. Simpele vuistregel: hoe harder we ons best doen, hoe wanhopiger het overkomt. De Engelsen – altijd die Engelsen weer – hebben er een serieus passend woord voor: needy. Precies dat moeten we nooit willen worden.

Wij van de ZZP komen ook wel eens in het cafe en daar willen we dan zelfs nog wel eens een andere ZZP’er tegenkomen. Begint die dan na twee zinnen over werk en is de derde zin in de trant van ‘Als je ‘ns wat hebt of hoort, geef maar een seintje, heb je mijn nummer eigenlijk al?” – kijk, dat is wat needy inhoudt.

Wat we ook zijn, zielig zijn we nooit

Wij van de ZZP mogen en moeten veel zijn, maar niet needy. Wij van de ZZP zijn niet zielig, wij hebben er zelf voor gekozen om het juist zelf wel te redden. Dat moeten we dan ook maar doen, met alle creativiteit en energie die we hebben. Zakenmensen houden niet van zielig, daar krijgen ze kromme tenen van in die bruine puntschoenen van tegenwoordig.

Wat opdrachtgevers willen zien in een volwassen ZZP’er is een rechte ruggengraat, een onblusbare geestdrift en daar een goeie kop op. Iemand die in dat zelfde café een uur geanimeerd met een ondernemer of manager kan praten, zonder ook maar een hint naar een klus. Indruk maken, daar gaat het om, in plaats van zuchtend uitleggen dat het allemaal niet meevalt voor ons arme ZZP’ers. Daar krijgen mensen alleen maar jeuk van.

Het overkomt ons allemaal een keer en als we pech hebben nog wel wat meer keren. De economie heeft geen apart plekje in het hart voor ons. Die interesseert het geen barst of Wij van de ZZP er last van krijgen dat er een containerschip overdwars in het Suez kanaal ligt of dat iemand met een oranje hoofd een wereldwijde handelsoorlog begint. De economie denkt: fuck zeg, ik neem even een break, het komt wel weer een keer. Succes, mensen.

Wat er ook gebeurt, we houden dus de rug recht en onze tarieven op niveau. Dat is bij voorbaat de snelste weg naar cash tekort en bovendien geldt voor tarieven altijd weer: het is gemakkelijker ze te verlagen dan ze weer te verhogen. We gaan niet kruiperig doen in belletjes en conversaties. We houden onze toon vrolijk en niet jankerig. We zorgen dat we er netjes blijven uitzien, geen vlekken in de stropdas en gaten in de jeans is geen fashion statement als we de 40 voorbij zijn, dames.

Wij van de ZZP zijn niet voor niets Wij van de ZZP. We hebben onze trots en die dragen we met de borst vooruit. Niet met de pet in de hand.